Clubavond 24 augustus 2021

Henk opent de avond en meldt dat Jos en Ton K. zich hebben afgemeld.

Aanwezig zijn: Guus, Loes, Rien, Wim, Tom, Henk, Gonny, Arnold, Martin, Han, Gerard, Jan en Maarten. Arnold meldt dat hij er in oktober niet is. Wim en Martin zijn in september weg. En Han is van 1 november t/m eind maart op Tenerife.
Henk heeft na zijn verhuizing enkele spullen over. Wie het kan gebruiken mag het meenemen. Rien is 70 geworden en Arnold tikt de 75 aan. Beiden trakteren ons in de pauze op een drankje.

Vanavond is de bardienst voor Henk, en verder hebben zich aangemeld voor:
               September - Han                            Oktober - Maarten
               November - Wim                            December - (?) Wim


Loes neemt de presentatie over en geeft aan dat naast haar en Arnold, Han is toegetreden tot de Programma Commissie. Zij hebben al een eerste telefonische vergadering achter de rug om de eerste ideeën uit te wisselen. Zoals:

  • Op de 1e clubavond van de maand (2e dinsdag) wordt ruimte gemaakt voor films van leden.
    De 2e clubavond (4e dinsdag) wordt geheel vrijgehouden voor onderwerpen die meer tijd vergen of al zijn vastgelegd. B.v. een gastspreker.
  • Binnenkort ontvangen de leden een enquête waarop zij anoniem onderwerpen kunnen aandragen voor de clubavonden.
  • Omdat de website agenda niet altijd even goed wordt bezocht, zal een paar dagen voor elke clubavond een email aan de leden worden gestuurd met het programma voor die avond.
  • 15 november is een bezoek aan de LVSL gepland wie gaat met welke films mee? In de pauze kun je die bij Loes aanmelden.

Na deze praktische zaken geeft Loes een voordracht “Waarom filmen we …..”, om onze gedachte op te frissen hoe we een film kunnen maken welke voor anderen duidelijk maakt wat je daarmee wilt vertellen. Als voorbeeld daarvan haalt ze enkele films aan welke de kijker meenemen in het verhaal, alsof ze het zelf (mee)beleven.

Gerard heeft een ruwe montage meegenomen waarbij hij 2 uur filmbeelden heeft ingedikt tot een minuut of tien. Die beelden zien er prima uit, zodat de aandacht zich meer richt op de inhoud. Elke handeling bij het maken van een houten ombouw voor het LED-lampje is wel vastgelegd, maar we missen de drijfveer van de maker. En een voice-over die de volgens Gerard de vanzelfsprekende handelingen toelicht kan een meerwaarde bieden, maar is dat genoeg. Zijn registratie zou meer indruk maken met b.v. een 2e persoon die daarover vragen stelt, waardoor het een reportage kan worden. En aarzel niet, niet alles moet op waarheid zijn gebaseerd. Immers de filmmaker zorgt ervoor dat de kijker begrijpt wat hij ziet, geboeid wordt en meeleeft met de maker.

Martin is al twintig jaar vrijwilliger bij “Aandachtscentrum Den Haag”. Voor hun website wilde het bestuur een filmpje hebben wat daar zoal gebeurt, dus Martin nam zijn camera mee om dat in twee minuten voor elkaar te krijgen!
Het zag er gezellig uit, en bij uitzondering zelfs met twee gitaristen, maar wij missen wat je daar als bezoeker mag verwachten. Ook een persoonlijk tintje van een bezoeker of een vrijwilliger ontbreekt om er een verhaal van te kunnen maken. Een van de tips om het gitaarspel qua beelden wat meer op de achtergrond te brengen, terwijl de klanken wel doorlopen als leidraad …… Maar het bestuur was dolblij met dit filmpje, dus of Martin er nog iets aan wil sleutelen?

In de pauze is Han alvast achter de bar aan ’t proefdraaien, en dat gaat ‘m goed af. Terwijl de drankjes van Arnold en Rien rond gaan, wordt er tegelijk bijgepraat.


Daarna heeft Han voor ons een presentatie over wat naar later zijn worsteling blijkt te zijn. De flitsfilm van Hans en Brandon Lee waren de aanleiding, terwijl hij toch moeite had met de snelle en langzame surrealistische beelden. Hij bedacht waarom ga ik niet eens zo’n film maken. De aanzet van snelheid en de invloed daarvan op rustige beelden intrigeerde hem.
De eerste versie vergde maanden en naar Han z’n mening was die klaar om op de Oogst te draaien. De reacties daarop waren nogal wisselend…… Aan de bar gaf Maarten aan dat er iets niet klopte aan zijn film. Sterker nog, een paar dagen later belde hij om precies te vertellen waar dat aan lag!

Aj, dat doet pijn. Wat moet je daar nu mee, Han dacht echt dat zijn film af was. Maar hij zag de uitdaging wel zitten omdat hij eigenlijk wel wist dat Maarten (meestal) gelijk had.
Dus een versie-2 waarvoor hij zelfs een montage-script bedacht gezien de vele bewerkingen. En zijn stevige computer trok zoveel tijdlijnen en clips ook niet, en bleef maar renderen. Dan maar in tweeën …… En na veel zwoegen was ’t zo ver, helemaal blij met het resultaat liet Han zijn ode aan Maarten zien. Maar potverdorie, die was niet echt enthousiast.

Na een paar dagen kwam Maarten met enkele suggesties. Ja hallo, het is mijn film, dacht Han. Dan zou ik weer de boel overhoop moeten halen. Maar ja, Maarten had (weer) gelijk. Dus toch maar weer aan de slag met “fijn-slijpen”. Zo ontstond versie-3.

Na het zien van de drie versies word de worsteling van Han pas echt duidelijk. Versie-2 was ondanks dezelfde beelden, compleet anders. Een wervelende schilderij lijst met bewegende delen vormde langzaam een kader om te eindigen met een zich langzaam uitstrekkende zwanenhals.
Wat zijn nu de verschillen met versie-3 vroeg Han. Ja, dat viel niet mee en na wat giswerk zat het vooral in het einde, waarbij de zwaan gespiegeld was en daardoor beter paste in de gulden snede.

Uit de zaal kwam ook een suggestie, de titel past er niet bij. Na wat discussie legde Han zelf de vinger op de zere plek. De film is associatief, maar de titel is dat (nog) niet.

Dat alles was de inleiding om ons te laten meedoen aan een nieuwe verfilming van “The making of ……..”. Hij heeft er al een script voor klaar liggen, dus als Henk, Maarten en hijzelf de spelers vormen, en de andere leden zijn figurant. Dan moet dat lukken.
Henk benadrukte naar Han dat hij zijn premisse scherp moet hebben, waar draait het om?
Het idee om die film aan Hans ’n vrouw te overhandigen kreeg geen bijval. Immers het gaat over een worsteling van Han, dat niet als eerbetoon van Hans kan fungeren. Dat zou los daarvan een andersoortige film kunnen worden.


Tot slot vertoont Henk een kort filmpje van Barbara van de HAF. Deze cursiste bij beeldexpressie maakte dit intuïtieve filmpje van haarzelf met af en toe op het oog niets zeggende shots daar overheen. Niet helemaal nietszeggend, maar het gaat op zo’n natuurlijke manier dat gewoon vanzelfsprekende is.
En zouden we niet allemaal o willen filmen. En niet altijd precies volgens de werkelijkheid zoals we gewend……!!


Op de valreep brengt Jan de stelling ter sprake, waarom fictie-films altijd meer aandacht blijken te krijgen dan b.v. een prachtige documentaire of een vakantiefilm. Dat Jan de recente vakantiefilmwedstrijd heeft gewonnen krijgt zo weinig aandacht, en de zaal was maar gevuld met 20 kijkers!

De discussie die dat oproept zit sommigen wel hoog, zeker ook omdat enkele oud-leden afgehaakt zouden kunnen hebben. Helaas blijkt in het algemeen dat drama meer aandacht van de mens trekt, en daar kunnen wij niets aan veranderen.
Wij kunnen alleen onszelf en andere leden inspireren om allereerst films te maken voor jezelf, die ook voor een andere kijker boeiend moet kunnen zijn.

Rien van der Vlist
(plaatsvervangend schrijver)