Clubavond 8 oktober 2019

Rien opent de avond met een welkom, vooral ook aan ons nieuwe lid Han en Majid die een paar avonden komt kijken.

Rondvraag
Henk geeft aan dat het ZH12-themafestival op 26 oktober waarschijnlijk verplaatst wordt naar een later tijdstip. Hij is recent 77 geworden en zal ons in de pauze trakteren op een drankje.
Wie gaat er naar een festival in België?
Er is wat verwarring over de gastavonden bij Brielle en de LVSL. Hans sluit dit kort met Henk en Cor, en daarna met die clubs.
Han vertelt iets over zichzelf. Van december t/m januari kun je hem bezoeken in een warm land. De vorige keer kwam de Kunstroute 2020 ter sprake met “Vrijheid” en hij wil weten hoe je een filmgroep kunt samenstellen, bij deze.
Tom heeft een workshop gevolgd bij André en is vol lof over hem en wat hij allemaal geleerd heeft. André komt net binnen en geeft aan dat er nog plek is bij de volgende workshops.

Kerst
Wim is gevraagd om zijn medewerking te verlenen aan de Kerstavond. Daarvoor vraagt hij allen om een film over dat thema te maken, maximaal 2 minuten.


Met vervoeren

Vorige keer zijn er al wat films besproken. Han heeft een herziene “Geraakt”-versie en na het bekijken breekt de discussie los. Zeker omdat de film met nagenoeg dezelfde lengte nu veel trager over lijkt te komen. André legt de vinger op de zere plek, door de indeling in episoden met het korte tekstblok, begrijp je al snel wat er zich af gaat spelen. Kortom, nu kun je volstaan met minder handelingen omdat we alles nu sneller door hebben.

Vervolgens heeft Jan zijn avonturen in IJsland vastgelegd. Hij was daar naartoe gegaan om het transport van een gestrand vrachtschip naar de sloop te begeleiden. En zoals een scheepsliefhebber betaamd, heeft hij die handeling hel goed in beeld gebracht. Zelfs een leek begrijpt wat er allemaal moet gebeuren. Een persoonlijke ervaring en/of een gemis aan spanning van zo’n operatie zou de film een stuk beter kunnen maken.
Na deze “vervoer”film had Jan nog veel tijd over om IJsland eens anders te verfilmen dan de doorsnee toerist. Zij zaten daar maanden in de winterperiode en namen de tijd om ook minder bekende plaatsen te bezoeken. Ellen had het commentaar en de rode draad ter hand genomen, en o zitten we 20 minuten geboeid te kijken naar hun belevenissen in dit land met haar veelzijdige natuur.

Nu Cees nog even verstek moet laten gaan voor de bar, worden we In de pauze gelaafd door Cor, die met zichtbaar plezier Henk z’n verjaardag-rekening vult. En dat komt vooral omdat bijna alle leden vanavond present zijn.


Vormgeving, geloofwaardig en meer …

Met twee regionale films probeert Henk ons warm te maken voor een andere manier van de werkelijkheid. Als je maar één historische foto tot je beschikking hebt, hoe maak je daar dan een (andere) film van? Na het aanschouwen van een surrealistisch tafereel met spirituele ervaringen en verhalen over geest verschijningen in “ghostbuster”stijl, twijfelen we toch wel aan de echtheid van dit alles. De druk kwebbelende jongedame maakt het ook niet geloofwaardiger, ja zelfs voor velen onrustig. Of je dit zelf ook zou doen, als je maar beperkt basis materiaal ter beschikking hebt en er dus 90% bij gaat verzinnen. Velen zouden daar toch over twijfelen.

De tweede Engelstalige film maakte het er niet makkelijker op. Een jonge onrustige vrouw in een rommelige ruimte met verhuis attributen, die zich ongewild focust op een zichzelf verplaatsende vlek op de wand. In verloop van tijd zich eerst stuurloos verplaatsend, maar op een bepaald moment weet de vrouw die plek te besturen. Totdat die ineens wegblijft, terwijl er dan een zelfverzekerde vrouw in een opgeruimd huis staat.
Een paar kijkers zijn tomeloos verrast door dit film-idee, al roept dat bij anderen toch veel vraagtekens op. André benoemt dat met “waar kijk ik nu naar, een vrouw in allerlei grimassen ….”.


Stillevend

In tegenstelling met de vorige films lijkt hier een fysiek 2e verhaallijn te ontbreken. Prachtige met zorg gemaakte beelden, waar duidelijk is nagedacht over belichting, scherpstelling en kadrering. Dit zou in een eigen tuin gefilmd kunnen zijn, maar je moet daar wel veel geduld voor uitoefenen. En zeker omdat de beelden deels stillevens uitademen, maar tegelijk een enkel teken van leven bevatten, zoals een rimpeling van een in het water vallende druppel.

Henk probeert ons met deze films anders om te gaan met filmen. Registreren kan wel mooi zijn, maar of dat een kijker (lang) kan boeien. Het plaatsen van een onderwerp in een ander kader is daar een middel voor.


Na dit alles is er genoeg stof om de avond aan de bar bij Rien en Cor te besluiten.


Rien